Lektury obowiązkowe

Hub przewodników to biblioteka praktycznych, niezbędnych artykułów — nie katalog ludzkich przewodników do wynajęcia — zbudowana wokół konkretnych pytań, które zaskakują osoby odwiedzające Tunis po raz pierwszy. Część z nich to logistyka: jak łączą się TGM, lekka kolej i louage, by poruszać się bez wynajętego samochodu, co obejmuje bilet wielostanowiskowy w Kartaginie w porównaniu z pojedynczym wejściem gdzie indziej, i czy Tunis-Carthage czy Enfidha-Hammamet ma więcej sensu jako lotnisko przylotu, zależnie od tego, dokąd podróż zmierza najpierw.

Powracającym motywem w kilku przewodnikach jest korygowanie założeń, które podróżni przynoszą skądinąd: targowanie się jest oczekiwane w sukach, gdzie pierwsza podana cena niemal nigdy nie jest tą prawdziwą; dinara tunezyjskiego nie da się wymienić z powrotem po opuszczeniu kraju, dlatego przewodniki omawiają, ile gotówki zabrać, zamiast wymieniać za dużo; a jedynie dziedziniec Meczetu Ez-Zitouna jest otwarty dla niemuzułmańskich odwiedzających, co większość podróżnych odkrywa dopiero przy drzwiach.

Inne przewodniki są bardziej doświadczeniowe: spacer po medynie i jej sukach wokół Ez-Zitouna, przewodnik po planowaniu pętli saharyjskiej obejmujący Douz, Tozeur i Matmatę, etykieta hammamu dla osób, które nigdy nie korzystały z tunezyjskiej łaźni, oraz przewodnik po rzymskich i punickich stanowiskach Tunezji dla czytelników, którzy chcą postawić na ruiny zamiast na plaże. Przewodniki sezonowe omawiają wpływ ramadanu na godziny otwarcia i dzienny rytm, letni upał Sahary oraz najłagodniejsze miesiące na zwiedzanie kraju.

Są też bezpośrednie przewodniki porównawcze i dotyczące bezpieczeństwa: Tunis czy Marrakesz, Kartagina czy Dougga, gdzie się zatrzymać w poszczególnych dzielnicach miasta, realistyczne dzienne budżety bez wymyślonych kwot oraz częste oszustwa w rejonach turystycznych, na które warto uważać, zwłaszcza nieoficjalnych przewodników w pobliżu głównych zabytków. Wspólną ideą wszystkich z nich jest to, że są pomyślane do czytania przed wylądowaniem, a nie w chwili zagubienia przed kasą biletową czy bramą medyny — na tyle praktyczne, by zmienić decyzję o rezerwacji, na tyle uczciwe, by powiedzieć, kiedy plan nie pasuje do podróży.